Ή κατάντια είναι αυτό ή επίτευγμα. Να αναγκάζομαι να μαντρώσω τους λόγους που πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά μου να πάνε σε δημόσιο σχολείο...
Μια ζωή ακούω γκρίνια ότι για όλα φταίει η έλλειψη Παιδείας. Και από την άλλη οι περισσότεροι γνωστοί μου στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά. Πως όμως είναι ποτέ να βελτιωθεί η δημόσια παιδεία έτσι; Αν δεν ασχοληθούμε εμείς οι ίδιοι; Και πως να ασχοληθούμε αν στέλνουμε τα παιδιά μας σε ιδιωτικά σχολεία, πακετάκι έτοιμο, διώχνοντας από πάνω τις ευθύνες μας με το κατάλληλο ποσό σε αργύρια για τις τύψεις μας; "Εγώ έκανα ότι μπορούσα για τα παιδιά μου, τα έστειλα στο καλύτερο σχολείο." Τέλος.
Ε, όχι. Δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και καθώς ο πρώτος μου γιός ετοιμάζεται για το νηπιαγωγείο τον Σεπτέμβρη, εδώ αρχίζει η μάχη.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου